Αντιμετώπιση Λοιμώξεων Αθήνα

  • Λοιμώξεις Αναπνευστικού

      Οι λοιμώξεις του αναπνευστικού είναι οι συνηθέστερες λοιμώξεις της κοινότητας. Προσβάλλουν τόσο υγιείς ενήλικες και παιδιά όσο και ηλικιωμένους ασθενείς με συννοσηρότητες. Το κλινικό εύρος είναι τεράστιο και ποικίλλει από το απλό κρυολόγημα που οφείλεται σε ιό και αυτοϊάται μέχρι τη βακτηριακή πνευμονία που μπορεί να χρειαστεί νοσηλεία και να θέσει σε κίνδυνο ασθενείς με προϋπάρχοντα νοσήματα. Διακρίνονται αδρά σε λοιμώξεις του ανωτέρου ή κατωτέρου αναπνευστικού.

    ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΥ

    1. Ρινοφαρυγγίτιδα

        Πρόκειται για το κοινό κρυολόγημα, που εκδηλώνεται με δεκατική πυρετική κίνηση, κακουχία, ρινική καταρροή, κυνάγχη και βήχα. Οφείλεται σε ρινοϊούς, κορόνα – ιούς, αδενοϊούς κ.ά. Διαρκεί συνολικά λιγότερο από μία εβδομάδα. Η αγωγή είναι συμπτωματική (αντιπυρετικά, αποσυμφορητικά) καθώς δεν υπάρχει ειδική θεραπεία. Επιπλοκές του κοινού κρυολογήματος είναι η παραρρινοκολπίτιδα και η ωτίτιδα.

    2. Παραρρινοκολπίτιδα

        Είναι συνήθως επιπλοκή μιας απλής ρινίτιδας όταν η φλεγμονή επεκτείνεται προς τα ιγμόρεια άντρα ή τους μετωπιαίους κόλπους. Η παραρρινοκολπίτιδα εκδηλώνεται με ρινική συμφόρηση – καταρροή – παχύρρευστες ρινικές εκκρίσεις, άλγος προσώπου και πυρετό. Και αυτή είναι συνήθως ιογενής, εντούτοις μπορεί να επιπλακεί από μικροβιακή επιλοίμωξη: πνευμονιόκοκκος (Streptococcus pneumonia), Moraxella catarrhalis, Haemophilus influenzae και αναερόβια βακτήρια απαντούν στις λοιμώξεις αυτές. 
       
        Η διάγνωση είναι κλινική. Όταν υπάρχει η υποψία αποστήματος (συλλογή πύου στους κόλπους) ενδείκνυται η αξονική τομογραφία σπλαγχνικού κρανίου. Η θεραπεία είναι συνήθως συμπτωματική (αποσυμφορητικά, ρινικά spray με  κορτικοειδή, ρινικές πλύσεις με αλατόνερο). Όταν όμως τα συμπτώματα παρατείνονται πέραν της εβδομάδος και συνυπάρχουν πόνος στο ήμισυ του προσώπου και πυρετός >38C και δύσοσμες παχύρρευστες ρινικές εκκρίσεις είναι πιθανή η μικροβιακή λοίμωξη. Τότε πια συνιστάται η αντιμικροβιακή αγωγή από του στόματος για 7 – 14 ημέρες.

    3. Αμυγδαλίτιδα

        Πρόκειται για λοίμωξη των αμυγδαλών – φάρυγγα. Οι αμυγδαλές είναι λεμφικός ιστός. Η αμυγδαλίτιδα είναι συνηθέστερη στα παιδιά – εφήβους – νέους ενήλικες. Εκδηλώνεται με υψηλό πυρετό, πόνο στο φάρυγγα – δυσκαταποσία και απουσία βήχα. Επιπλοκές της αμυγδαλίτιδας είναι το φαρυγγικό απόστημα (τοπική επέκταση της λοίμωξης, αντιμετωπίζεται χειρουργικά) και ο ρευματικός πυρετός (προσβολή βαλβίδων καρδιάς, τείνει να εκλείψει). Οφείλεται στις περισσότερες περιπτώσεις στο Streptococcus pyogenes (GAS).

        Διαγιγνώσκεται κλινικά με τη παρουσία εξιδρώματος στις αμυγδαλές, με τραχηλική λεμφαδενοπάθεια και απουσία βήχα. Στους ενήλικες η διάγνωση στρεπτοκοκκικής αμυγδαλίτιδας επιβεβαιώνεται με Strep test ή καλλιέργεια φαρυγγικού επιχρίσματος. Η θεραπεία συνιστάται σε πενικιλλίνη ή παράγωγο της και διαρκεί 10 ημέρες.

    4. Ωτίτιδα

      Οι ωτίτιδεςδιακρίνονται σε:

      - Εξωτερική
      : αφορά τον έξω ακουστικό πόρο. Εκδηλώνεται με οξύ άλγος ωτός – πτερυγίου χωρίς πυρετό. Σχετίζεται με τη κολύμβηση σε μολυσμένο νερό και οφείλεται σε πολλά διαφορετικά βακτήρια με σημαντικότερο τη ψευδομονάδα (P.aeruginosa).

      - Μέση
      : αφορά το μέσο ούς, προς τα έσω του τυμπάνου. Χαρακτηρίζεται από συλλογή υγρού στο χώρο αυτό. Εκδηλώνεται με πυρετό, ωταλγία, βαρηκοΐα. Η μέση ωτίτις μπορεί να είναι ορώδης (ιογενής) ή πυώδης (βακτηριακή). Η διάκριση τους γίνεται κλινικά με την ωτοσκόπηση.

      - Εσωτερική
      (ή λαβυρινθίτιδα).

    ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΥ

    1. Πνευμονία

        Ως πνευμονία ορίζεται εκείνη η λοίμωξη του αναπνευστικού που συνοδεύεται από πύκνωση (ακτινοσκιερή βλάβη ή σκίαση ή θολερότητα) στην απλή ακτινογραφία ή στην αξονική τομογραφία θώρακος. Είναι η σοβαρότερη λοίμωξη του αναπνευστικού, αφορά σε φλεγμονή του πνευμονικού παρεγχύματος από λοίμωξη που αποκτάται είτε αερογενώς μέσω σταγονιδίων, είτε από βακτήρια του στοματοφάρυγγα, είτε καταλήγει στον πνεύμονα αιματογενώς μέσω της κυκλοφορίας από άλλη εστία.

        Η πνευμονία μπορεί να επιπλέξει τη πορεία γρίπης, κοινού κρυολογήματος ή άλλης λοίμωξης ανωτέρου αναπνευστικού, ή οξείας βρογχίτιδας. Δεν εμφανίζει εποχική κατανομή. Μπορεί να προσβάλει ασθενείς όλων των ηλικιών, από υγιείς νέους ενήλικες έως ηλικιωμένους ασθενείς με συννοσηρότητες. Από τους τελευταίους, ασθενείς με Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια, Καρδιακή ανεπάρκεια και Σακχαρώδη Διαβήτη βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο να νοσήσουν από σοβαρή πνευμονία που χρειάζεται νοσηλεία.

        Προκαλείται από διάφορα παθογόνα. Συχνότερο αίτιο είναι τα βακτήρια, και από αυτά οι μισές περιπτώσεις οφείλονται στον πνευμονιόκοκκο (Streptococcus pneumoniae). Ακολουθούν ο Haemophilus Influenzae, τα Chlamydia Pneumoniae και το Mycoplasma pneumoniae, η Legionella pneumophila, η Moraxella Catarrhalis, o Staphylococcus aureus και τα gram – αρνητικά βακτήρια (Klebsiella, Pseudomonas). Oι ιοί προκαλούν περίπου το ένα τρίτο των πνευμονιών. Πρόκειται για τους ιούς γρίπης, ρινοϊούς, κοροναϊούς, αδενοϊούς, αναπνευστικό συγκυτιακό ιό.

        H διάγνωση πνευμονίας τίθεται με την απλή ακτινογραφία θώρακος ή αν χρειαστεί με αξονική τομογραφία. Αντιμετωπίζεται με αντιμικροβιακή αγωγή για μία εβδομάδα, από του στόματος στο σπίτι ή ενδοφλεβίως στο νοσοκομείο. Η απόφαση για αντιμετώπιση στο σπίτι ή νοσηλεία στο νοσοκομείο εξαρτάται από τη κλινική εικόνα του ασθενή (αναπνευστική ανεπάρκεια ή όχι, σταθερή αρτηριακή πίεση ή όχι, δύσπνοια, ηλικία) και την ύπαρξη ή όχι συνοδών νοσημάτων.

    2. Βρογχίτιδα

         Η οξεία βρογχίτιδα εκδηλώνεται με χαμηλό συνήθως πυρετό, βήχα και συριγμό στην αναπνοή (wheezing ή «γατάκια»).
      Στη συντριπτική πλειοψηφία είναι ιογενής, συνεπώς δεν χρειάζονται αντιβιοτικά παρά μόνο βρογχοδιασταλτικά (inhalers).

        Αντίθετα η παρόξυνση της χρόνιας βρογχίτιδας είναι συχνά μικροβιακής αιτιολογίας και χρήζει αντιμικροβιακής αγωγής για 5-7 ημέρες. Αυτή εκδηλώνεται ως αυξημένη απόχρεμψη, δύσπνοια και πυρετός σε ασθενή με γνωστή Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια.
  • Λοιμώξεις Κοινότητας

    Λοιμώξεις της Κοινότητας

    Α. Ουρολοιμώξεις

      Οι ουρολοιμώξεις είναι συχνή επιπλοκή του μακροχρόνιου καθετηριασμού της ουροδόχου κύστης είτε εντός είτε εκτός του νοσοκομείου. Έχει βρεθεί ότι κάθε ουροκαθετήρας αποικίζεται με μικρόβια μετά τις δύο εβδομάδες από τη τοποθέτηση του. Αυτό διαπιστώνεται εύκολα με τη καλλιέργεια ούρων. Εντούτοις, η θετική καλλιέργεια ούρων σε ασθενή με καθετήρα δεν είναι απαραίτητα λόγος για να δοθεί αντιμικροβιακή αγωγή, ούτε για να αφαιρεθεί – αλλαχθεί ο καθετήρας.

      Αντιβιοτικά χρειάζονται μόνο όταν υπάρχουν συμπτώματα που αποδίδονται σε ουρολοίμωξη, δηλαδή υψηλός πυρετός ή διαταραχή του επιπέδου συνείδησης σε ηλικιωμένους. Σε αυτές τις περιπτώσεις χορηγείται ενδοφλέβια αντιμικροβιακή αγωγή για 7 – 14 ημέρες βάσει της καλλιέργειας ούρων και ο καθετήρας αντικαθίσταται με καινούριο.

      Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι πλέον συνιστάται η αλλαγή του καθετήρα μόνον όταν αυτός δεν λειτουργεί ή προκαλέσει ουρολοίμωξη. Αντίθετα η περιοδική αντικατάσταση του καθετήρα δεν συνιστάται πια.

    Β. Γρίπη

      Η γρίπη είναι μια κοινή λοίμωξη του ανώτερου ή/και κατώτερου αναπνευστικού με εποχική κατανομή κατά τους χειμερινούς μήνες (στην Ελλάδα από Δεκέμβριο έως Απρίλιο).

      Οφείλεται στους ιούς της γρίπης Α (που συνδέεται με βαρύτερη νόσηση), Β και C (σπάνιος, προκαλεί νόσο σε παιδιά). Είναι γνωστά παθογόνα από την αρχαιότητα. Λόγω αλλαγών στα αντιγόνα (πρωτεΐνες) του ιού που συμβαίνουν περιοδικά, είναι ικανός να προσβάλλει μαζικά πληθυσμούς χωρίς ανοσιακή μνήμη και να προκαλεί έτσι πανδημίες (πιο γνωστή η Ισπανική γρίπη του 1918, τελευταία αυτή του 2009 από τον Η1Ν1). Στις πανδημίες υπολογίζεται ότι προσβάλλεται ακόμα και το 1/3 του συνολικού πληθυσμού.

      Ο τύπος Α διακρίνεται με βάση τις πρωτεΐνες hemagglutinin (Η) και τη νευραμινιδάση (Ν) σε πολλούς υποτύπους, από τους οποίους συνηθέστερα απαντώνται στον άνθρωπο οι Η1Ν1 και Η3Ν2.

      Η άμεση έναρξη θεραπείας στα δύο πρώτα 24ωρα των συμπτωμάτων είναι αυτό που ανακουφίζει τον πάσχοντα, προλαμβάνει τη μετάδοση στους οικείους του και ίσως μειώνει τον κίνδυνο επιπλοκών.

    Συμπτώματα

      Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της γρίπης είναι ο υψηλός πυρετός 38 – 40 oC, η κεφαλαλγία (πονοκέφαλος), η έντονη κακουχία και οι μυαλγίες. Ο ασθενής έχει επίσης ρινική συμφόρηση ή καταρροή και βήχα, αυτά όμως δεν είναι συμπτώματα ειδικά για τη γρίπη. Ενίοτε υπάρχουν έμετοι και κοιλιακό άλγος. Συνήθως η νόσος αυτοπεριορίζεται με συνολική διάρκεια συμπτωμάτων περίπου μία εβδομάδα. Ο πυρετός μπορεί να είναι άνω των 39 oC για > 5 ημέρες.  

    Η περίοδος επώασης, δηλαδή το διάστημα από τη μετάδοση του ιού ως την εμφάνιση συμπτωμάτων είναι 1 – 3 ημέρες.

    Μετάδοση

      Αυτή διαρκεί κατά μέσο όρο 5 ημέρες (μπορεί να είναι και περισσότερο). Η λοίμωξη είναι ιδιαίτερα μεταδοτική, κυρίως όσο υπάρχει πυρετός και βήχας – πταρμός (φτέρνισμα). Προσβάλλεται κανείς με την εισπνοή σταγονιδίων από βήχα ή πταρμό πάσχοντα ή με την επαφή (χειραψία) με πάσχοντα. Από επιφάνειες επίσης ο ιός μπορεί να περάσει στα χέρια και από εκεί στο στόμα, μάτια, μύτη. Συνεπώς όποιος πάσχει από γρίπη μπορεί να προστατεύσει τους γύρω του βάζοντας το χέρι (ή μια μάσκα) μπροστά στο στόμα ή τη μύτη όταν βήχει ή πταρνίζεται και πλένοντας συχνά τα χέρια του.

    Διάγνωση

      Τους επιδημικούς μήνες (Ιανουάριο ως Μάρτιο) η διάγνωση είναι κλινική. Δηλαδή η συμβατή κλινική εικόνα σημαίνει γρίπη μέχρι αποδείξεως του εναντίου και πρέπει να οδηγεί σε άμεση έναρξη θεραπείας όπου ενδείκνυται χωρίς να απαιτείται η εργαστηριακή επιβεβαίωση. Η εργαστηριακή επιβεβαίωση δεν πρέπει να καθυστερεί την έναρξη αγωγής. Αν όμως η ακριβής διάγνωση είναι απαραίτητη, γίνεται με:

    • το ταχύ τεστ σε επίχρισμα από τη μύτη ή το φάρυγγα που ανιχνεύει το αντιγόνο του ιού, διακρίνει μόνο γρίπη Α ή Β, δίδει αποτέλεσμα σε λιγότερο από 30 λεπτά, αλλά έχει πολλά ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα (δηλαδή να μην δείξει γρίπη ενώ υπάρχει) και
    • μοριακές τεχνικές (PCR) που γίνονται σε επίχρισμα από το φάρυγγα, δεν έχουν ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα, όμως η απάντηση μπορεί να καθυστερήσει 24 ώρες.

    Θεραπεία

      Είναι ουσιαστικά ο αναστολέας νευραμινιδάσης oseltamivir (Tamiflu). Το Tamiflu έχει αποδειχθεί ότι ελαττώνει κατά 24 – 36 ώρες τη διάρκεια των συμπτωμάτων σε ασθενείς με γρίπη χωρίς επιπλοκές εφόσον το ξεκινήσουν το αργότερο 48 ώρες από την έναρξη της νόσου.  Επίσης βραχύνει τη περίοδο μεταδοτικότητας, καθώς μετά τις 48 ώρες λήψης Tamiflu ο ασθενής δεν μεταδίδει πια. Δεν είναι απόλυτα σαφές αν προλαμβάνει την εμφάνιση επιπλοκών ή την ανάγκη για νοσηλεία, γεγονός είναι όμως ότι αποτελεί το μόνο διαθέσιμο μέσο να αλλάξει κανείς τη πορεία της νόσου.

      Η χρήση του ενδείκνυται απολύτως σε ασθενείς με επιπλοκές της γρίπης (πνευμονία, αναπνευστική ανεπάρκεια) είτε αυτοί εισαχθούν στο νοσοκομείο για νοσηλεία είτε όχι. Στη περίπτωση πνευμονίας χρειάζονται και αντιβιοτικά για επιλοίμωξη από μικρόβια, αφού το Tamiflu έχει μόνο αντιϊκή δράση. Το Tamiflu συνιστάται επίσης σε όλους τους ασθενείς που εισάγονται στο νοσοκομείο με γρίπη ή νοσηλεύονται για άλλο λόγο και ΄κολλούν΄γρίπη στο νοσοκομείο. Συνιστάται ακόμα σε όλους τους πάσχοντες όταν αυτοί έρχονται σε επαφή ή συγκατοικούν ή φροντίζουν άτομα με χρόνια νοσήματα, βρέφη, ηλικιωμένους ή ασθενείς με οποιαδήποτε ανοσοκαταστολή.

      Σε ότι αφορά τους ασθενείς με γρίπη χωρίς ιατρικό ιστορικό ή προβλήματα υγείας, η θεραπεία δεν έχει απόλυτη ένδειξη. Μπορεί όμως να δοθεί με τη σύμφωνη γνώμη του ιατρού και του ασθενή ώστε να βραχύνει τη διάρκεια των συμπτωμάτων. Η δόση του Tamiflu είναι ένα χάπι των 75 mg ανά 12ωρο για 5 ημέρες. Κύρια παρενέργεια του είναι η ναυτία – έμετοι.

    Πρόληψη

      Κύριο μέσο πρόληψης είναι ο εμβολιασμός, ο οποίος συνιστάται απολύτως σε άτομα άνω των 65 ετών και άτομα με χρόνια αναπνευστικά ή καρδιολογικά προβλήματα, σακχαρώδη διαβήτη ή άλλη ανοσοκαταστολή. Συνιστάται επίσης σε άτομα υγιή που έρχονται σε επαφή με ευπαθείς ανθρώπους π.χ βρέφη. Οι έγκυες γυναίκες είναι ακόμα ανάγκη να εμβολιάζονται.

      Το εμβόλιο που κυκλοφορεί ενόψει της εποχικής γρίπης περιέχει κάποιους τύπους γρίπης Α (συνήθως ένα στέλεχος Η1Ν1 και ένα στέλεχος Η3Ν2) και Β, εν μέρει βασιζόμενο στα στελέχη της προηγούμενης χρονιάς. Λόγω των αντιγονικών αλλαγών του ιού κάθε χρόνο, είναι πιθανό και έχει παρατηρηθεί να μην καλύπτει απόλυτα τα στελέχη που τελικά κυκλοφορούν στη κοινότητα. Ακόμα κι έτσι όμως παρέχει έστω μερική κάλυψη και τροποποιεί – προς το ηπιότερο – τη πορεία της γρίπης.

      Έτερο μέσο προφύλαξης είναι η λήψη Tamiflu στη μισή δόση (ένα χάπι των 75 mg μία φορά την ημέρα) για να προφυλαχθεί κανείς (να μην ‘κολλήσει’) όταν νοσήσει άτομο στο κοντινό του περιβάλλον. Αυτή η πρακτική συνιστάται ιδιαίτερα σε ευπαθείς ομάδες, άσχετα αν έχουν εμβολιαστεί ή όχι).

     

  • Ουρολοιμώξεις

      Αποτελούν τις συνηθέστερες λοιμώξεις στην κοινότητα μαζί με τις λοιμώξεις αναπνευστικού. Διακρίνονται στη κυστίτιδα των γυναικών, στη πυελονεφρίτιδα (αφορά και τα δύο φύλα αλλά κυρίως γυναίκες) και στη προστατίτιδα των ανδρών.

    1. Κυστίτιδα

        Αφορά γυναίκες όλων των ηλικιών, η συχνότητα όμως είναι αυξημένη στις νέες και στις ηλικιωμένες γυναίκες. Εκδηλώνεται με δυσουρία, δηλ. πόνο ή καύσος (κάψιμο) ή τσούξιμο κατά την ούρηση, καθώς και αίσθημα επιτακτικής και ατελούς ούρησης. Συχνά συνυπάρχει αιματουρία. Ο πυρετός απουσιάζει.

        Για τη διάγνωση αρκούν μια γενική και μια καλλιέργεια ούρων. Στη καλλιέργεια συνήθως ανευρίσκεται Escherichia coli (κολοβακτηρίδιο). Αντιβιοτικά πρώτης επιλογής για τη κυστίτιδα των γυναικών είναι η νιτροφουραντοΐνη (Furolin) και η φωσφομυκίνη (Fosfocina).

        Σε νέες γυναίκες με σεξουαλική ζωή αλλά και σε μεγαλύτερες με σακχαρώδη διαβήτη η κυστίτιδα από E. coli μπορεί να υποτροπιάζει. Οι περιπτώσεις αυτές αντιμετωπίζονται με μακρόχρονη (π.χ 6 μηνη) λήψη μειωμένης δόσης αντιβιοτικού (χημειοπροφύλαξη). Αντίθετα η θετική καλλιέργεια ούρων χωρίς συμπτώματα (ασυμπτωματική βακτηριουρία) δεν χρήζει αγωγής.

    2. Πυελονεφρίτιδα

        Είναι πιο σοβαρή λοίμωξη από την κυστίτιδα. Εδώ το μικρόβιο προσβάλλει το νεφρικό παρέγχυμα και από εκεί μπορεί να περάσει στη κυκλοφορία (η πυελονεφρίτιδα μπορεί να συνοδευτεί από βακτηριαιμία). Εκδηλώνεται με υψηλό πυρετό (> 38 oC) με έντονο ρίγος, ναυτία – εμέτους και πόνο στον πάσχοντα νεφρό. Συνήθως δεν υπάρχουν συμπτώματα στην ούρηση, και μπορεί να απουσιάζει ιστορικό κυστίτιδας. Κατά τη κλινική εξέταση υπάρχει έντονο άλγος κατά τη πλήξη του νεφρού που πάσχει.

        Εκτός από τις εξετάσεις ούρων, στη πυελονεφρίτιδα γίνονται επίσης καλλιέργεια αίματος και υπέρηχος νεφρών τόσο για επιβεβαίωση της διάγνωσης όσο και αποκλεισμό επιπλοκών (απόστημα) ή ανατομικών κωλυμάτων (λιθίαση νεφρού).

        Η γυναίκα με πυελονεφρίτιδα που είναι σταθερή κλινικά, μπορεί να λάβει τροφή και νερό από το στόμα και αγωγή σε δισκία χωρίς ναυτία ή έμετο, μπορεί να αντιμετωπιστεί στο σπίτι. Η αγωγή δίδεται για 1-2 εβδομάδες και μπορεί να ξεκινήσει ως ενέσιμη (ενδοφλέβια ή ενδομυϊκά). Η βαριά πυελονεφρίτιδα με υπόταση, εμέτους ή επηρεασμένη νεφρική λειτουργία ή παρουσία λίθου στον υπέρηχο θα χρειαστεί νοσηλεία για παρακολούθηση, ενυδάτωση και ενδοφλέβια χορήγηση αντιβιοτικών.

    3. Προστατίτιδα

        Η οξεία προστατίτιδα είναι η συχνότερη ουρολοίμωξη των ανδρών. Εισβάλλει ενίοτε θορυβωδώς με υψηλό πυρετό – ρίγη και έντονα συμπτώματα κατά την ούρηση: πόνο, αιματουρία, στραγγουρία (ελάχιστη ποσότητα ούρων κατά την ούρηση).

        Προσβάλλει τόσο νέους όσο και μεγαλύτερους σε ηλικία άνδρες ανεξάρτητα με τη συνύπαρξη υπερπλασίας προστάτη. Συνηθέστερο παθογόνο και εδώ είναι η E.coli. Η διάγνωση τίθεται κλινικά και τεκμηριώνεται με γενική και καλλιέργεια ούρων. Συνήθως συνυπάρχει μεγάλη αύξηση των δεικτών φλεγμονής και του προστατικού αντιγόνου (PSA).

        Σε κλινικά σταθερό ασθενή μπορεί να δοθεί αγωγή από του στόματος. Προσοχή θα πρέπει να δοθεί στο ότι λίγα αντιβιοτικά κάνουν επαρκή συγκέντρωση στον προστάτη. Η διάρκεια της αγωγής είναι 4 εβδομάδες.

        Είναι πιθανό να χρειαστεί νοσηλεία και ενδοφλέβια αντιμικροβιακή αγωγή σε ασθενή με ασταθή – επηρεασμένα ζωτικά σημεία (υπόταση, σύγχυση).

        Η χρόνια προστατίτιδα είναι χρόνια φλεγμονή του προστάτη που μπορεί να αναταποκριθεί ή όχι στη χορήγηση αντιβιοτικών καθώς δεν είναι πάντα λοιμώδους αιτιολογίας.
  • Προφίλ

    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

    ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

    ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

    Υπηκοότητα: Ελληνική

    Διεύθυνση Ιατρείου: Λ. Βασιλίσσης Σοφίας 121, Αθήνα 11521

    Τηλ: 2106448280

    Κινητό: 6944697226, 6974301145

    Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.


    ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ

    ΕΙΔΙΚΟΣ ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ - ΛΟΙΜΩΞΙΟΛΟΓΟΣ

    ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΕΡΓΑΣΙΑ


    ΠΡΟΥΠΗΡΕΣΙΑ

    • Αύγ. 2012 – Ιαν. 2014: Εξωτερικός Συνεργάτης Ε Παθολογικού Τμήματος – Μονάδας Λοιμώξεων
      ΓΝΑ «Ο ΕΥΑΓΓΕ
      ΛΙΣΜΟΣ» για το ΕΣΠΑ «Πρόγραμμα για τον HIV σε ευάλωτους πληθυσμούς».

    • Σεπ 2010 – Σεπ 2016: Εμμισθος Ιατρός ΔΘΚΑ «Υγεία» ως Εφημερεύων Ιατρός.

    • Μάϊος 2012: Τίτλος Εξειδίκευσης στις Λοιμώξεις.

    • Ιαν. 2010 – Ιαν. 2012: Εξειδίκευση στις Λοιμώξεις ,Ε Παθολογικό Τμήμα, Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων
      Δ/ντής: Καθ. Αθ. Σκουτέλης - ΓΝΑ «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ».

    • Μάϊος 2009: Τίτλος Ειδικότητας Παθολογίας (Νομαρχία Αθηνών)

    • Μάϊος 2006 – Φεβ 2009: Ειδικότητα Παθολογίας, Ε Παθολογικό Τμήμα
      Δ/ντής: Καθ. Αθ. Σκουτέλης - ΓΝΑ «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ»
      .

    • Μάϊος 2003 – Μάρτιος 2005: Ειδικότητα Παθολογίας, Β Παθολογικό Τμήμα
      Δ/ντρια: Ελ. Κοτταρίδη - Γ.Ν Καλαμάτας
      .

    • Φεβ 2002 – Απρ 2002: Στρατιωτική Θητεία ως Ιατρός Μονάδας.

    • Ιαν 2001 – Ιαν 2002: Υπηρεσία Υπαίθρου στο Κ.Υ Σκοπέλου.


    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

    • Σεπ 1994 – Ιουλ 2000: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΧΟΛΗ
      Βαθμός Πτυχίου: Λίαν Καλώς


    ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

    • 1st Workshop on Pharmacokinetic/Pharmacodynamic Modeling, Δεκ 2009.
    • Παρακολούθηση της δραστηριότητας της Μεταβολικής Κλινικής του Τμήματος Λοιμωδών Νόσων του Πανεπιστημίου της Μόντενα(Καθ. G. Guaraldi), Οκτ 2010.

    • ESCMID Training Course on Hospital Epidemiology and Infection Control, Σεπ 2011.

    ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ

    1. Συν-ερευνητής ICE (International Collaboration Endocarditis, Duke University).
    2. Συν-ερευνητής κλινικής δοκιμής ΝΕΑΤ – ANRS.


    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

    1. Άσηπτη Μηνιγγίτιδα σε Πρωτολοίμωξη HIV. Ελληνικά Αρχεία AIDS, 2007, 15 (3): 134, Σεπ – Οκτ 2007.

    2. Early alterations of the innate and adaptive immune statuses in sepsis according to the type of underlying infection. Crit Care. 2010;14(3):R96.

    3. An outbreak of hemodialysis catheter-related bacteremia with sepsis caused by Streptococcus agalactiae in a hemodialysis unit. Int J Infect Dis. 2010 May;14(5):e418-22. Epub 2009 Nov 6.

    4. In-hospital and 1-year mortality in patients undergoing early surgery for prosthetic valve endocarditis. JAMA Intern Med. 2013 Sep 9;173(16):1495-504. doi: 10.1001/jamainternmed.2013.8203.

    5. Determination of colistin A and colistin B in human plasma by UPLC-ESI high resolution tandem MS: application to a pharmacokinetic study. J Pharm Biomed Anal. 2013 Sep;83:228-36. doi: 10.1016/j.jpba.2013.05.008. Epub 2013 May 16.

    6. Mechanisms responsible for imipenem resistance among Pseudomonas aeruginosa clinical isolates exposed to imipenem concentrations within the mutant selection window. Diagn Microbiol Infect Dis. 2017 Jul; 88(3):276-281.


    7. Validated Risk Score for Predicting 6-Month Mortality in Infective Endocarditis.
      Park LP, Chu VH, Peterson G, Skoutelis A, Lejko-Zupa T, Bouza E, Tattevin P, Habib G, Tan R, Gonzalez J, Altclas J, Edathodu J, Fortes CQ, Siciliano RF, Pachirat O, Kanj S, Wang A; International Collaboration on Endocarditis (ICE) Investigators.
      J Am Heart Assoc. 2016 Apr 18;5(4):e003016. doi: 10.1161/JAHA.115.003016.

    8. Mechanisms responsible for imipenem resistance among Pseudomonas aeruginosa clinical isolates exposed to imipenem concentrations within the mutant selection window. Diagn Microbiol Infect Dis. 2017 Jul; 88(3):276-281.

    OMIΛΙΕΣ ΣΕ ΣΥΝΕΔΡΙΑ

    1. Το πρόβλημα της Αντοχής σήμερα. Πανελλήνιο Συνέδριο AIDS 2010.

    2. Φυματίωση: το νέο πρόσωπο μιας παλαιάς ασθένειας. Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο 2011.

    3. Ασυνήθιστες εκδηλώσεις συνήθων λοιμώξεων. Πανελλήνιο Συνέδριο Εταιρείας Λοιμώξεων 2013.

    4. Πρόγνωση Συλλοίμωξης HIV / HCV. 1η Πανελλήνια Συνάντηση AIDS – Ηπατιτίδων, Σεπτέμβριος 2013.

    5. Συλλοίμωξη HIV / HCV: Πρόγνωση. Πανελλήνιο Συνέδριο AIDS 2013.

    6. HIV και Πρωτοβάθμια Περίθαλψη: Ηπατίτιδες και AIDS. Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο 2014.

    7. Φυσική ιστορία HIV/HBV και HIV/HCV. 2Η Πανελλήνια Συνάντηση AIDS – Ηπατιτίδων, Σεπτέμβριος 2014.

    8. Συλλοίμωξη HIV/HCV. Σεμινάριο EEMAA για την HIV λοίμωξη, Σεπτέμβριος 2014.

    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

    1. Σχετιζόμενα με το AIDS Λεμφοϋπερπλαστικά Νοσήματα. Πανελλήνιο Συνέδριο AIDS 2008.

    2. Βασικά χαρακτηριστικά 46 ασθενών Χρηστών Ενδοφλεβίως Ναρκωτικών (ΧΕΝ) κατά την εμφάνισή τους στη Μονάδα Λοιμώξεων του Ευαγγελισμού μετά τη διάγνωση της HIV λοίμωξης. Πανελλήνιο Συνέδριο AIDS 2011.

    3. Μεταλλάξεις Αντοχής του HIV Σε Πληθυσμό 85 ART-Naive Χρηστών Ενδοφλεβίως Ναρκωτικών (ΧΕΝ). Πανελλήνιο Συνέδριο AIDS 2012.

    4. Διάγνωση Νευροενδοκρινικού Καρκινώματος του Δέρματος Merkel Cell Carcinoma (MCC) σε HIV Θετικό Ασθενή. Πανελλήνιο Συνέδριο AIDS 2012.

    5. Αποτελεσματικότητα της Θεραπείας της Ηπατίτιδας C σε 15 ασθενείς με Συλλοίμωξη HIV/HCV. 1η Πανελλήνια Συνάντηση AIDS – Ηπατιτίδων, Σεπτέμβριος 2013.

    6. Επίδραση του γονοτύπου HCV στη συλλοίμωξη HIV/HCV. Πανελλήνιο Συνέδριο AIDS 2013.


    7. The effect of different colistin treatment regimens on nephrotoxicty. ECCMID 2018.

    ΑΛΛΑ

    • Υποψήφιος Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών.

    • Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης και Αντιμετώπισης του AIDS.

    • Μέλος τη Ευρωπαϊκής Εταιρείας AIDS.

    ΓΛΩΣΣΕΣ

    • Αγγλικά: Lower Certificate

    • Γαλλικά: Sorbonne 2

  • Υπηρεσίες

    Οι υπηρεσίες του ιατρείου περιλαμβάνουν:

    • Αντιμετώπιση Οξέων Λοιμώξεων (Γρίπη - Πνευμονία, Ουρολοιμώξεις) στο Ιατρείο ή στο νοσοκομείο Υγεία αν χρήζουν νοσηλείας.
    • Αντιμετώπιση χρονίων λοιμώξεων (HIV, Ηπατίτιδες, Οστεομυελίτιδα).

    • Αντιμετώπιση περιστατικών που χρήζουν νοσηλεία στο 'Υγεία'.

    • Αντιμετώπιση Νοσοκομειακών Λοιμώξεων (Πνευμονίες, Μολύνσεις Αίματος, Ουρολοιμώξεις, Χειρουργικές Λοιμώξεις) στο νοσοκομείο Υγεία.

    • HIV , Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα, Ηπατίτιδα.

    • Παθολογικά περιστατικά.

    • Αντιμετώπιση οξέων περιστατικών (παθολογικά περιστατικά, επιφανειακά/θλαστικά τραύματα, απορρύθμιση χρονίων νοσημάτων κλπ.).

    • Διαχείριση χρόνιων νοσημάτων (αρτηριακή υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης, υπερλιπιδαιμία κλπ.).

    • Εμβολιασμοί

    • Ιατρικές βεβαιώσεις για σχολεία (ΑΔΥΜ) / γυμναστήρια / κολυμβητήρια.

    • Πιστοποίηση για ηλεκτρονική συνταγογράφηση στον ΕΟΠΥΥ και παραπεμπτικά εξετάσεων.

    • Κατ’ οίκον επισκέψεις.

    • Λοιμώξεις Κύησης - Προγεννητικός έλεγχος

    • Περιοδικός προληπτικός έλεγχος ανά φύλο/ηλικία :

        Η Προληπτική Ιατρική έχει  κύριο σκοπό την προφύλαξη του ανθρώπου από τα διάφορα νοσήματα. Στην πρωτογενή πρόληψη οφείλεται η καταπολέμηση σοβαρών λοιμωδών νόσων με την χρήση εμβολιασμών. Η δευτερογενής πρόληψη περιλαμβάνει προληπτικά check up και έχει ως στόχο την πρώιμη διάγνωση νοσημάτων για την έγκαιρη έναρξη θεραπείας ή μέτρων αποφυγής τους αν δεν έχουν καν εκδηλωθεί. Η τριτογενής πρόληψη τέλος προσπαθεί να μειώσει επιπλοκές και τη σοβαρότητα των συνεπειών μιας πάθησης, να αυξήσει το προσδόκιμο επιβίωσης και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής.

        Η ανά τακτά χρονικά διαστήματα προληπτική εκτίμηση της υγείας ενός ανθρώπου είναι βασική μέθοδος πρόληψης, αναφέρεται συχνά ως τσεκάπ, σωστότερα όμως ως περιοδικός προληπτικός έλεγχος. Ο έλεγχος αυτός αποτελεί θεμελιώδη ιατρική πρακτική εδώ και δεκαετίες και αποτελεί μία από τις συχνότερες αιτίες ιατρικών επισκέψεων.

        Στόχος του περιοδικού προληπτικού ελέγχου στους ασυμπτωματικούς ενηλίκους είναι η πρόληψη της νοσηρότητας και της θνησιμότητας. Αυτό γίνεται αφενός με τον προσδιορισμό των παραγόντων κινδύνου και την προσπάθεια εξάλειψης των τροποποιήσιμων εξ αυτών, μέσω παρεμβάσεων στον τρόπο ζωής και μέσω της ενδεδειγμένης θεραπευτικής αντιμετώπισης.

        Ο Προληπτικός Έλεγχος περιλαμβάνει λήψη ιατρικού ιστορικού, κλινική εξέταση και τέλος εργαστηριακές εξετάσεις που ελέγχουν με τρόπο αξιόπιστο τη συνολική κατάσταση της υγείας και ειδικότερα των ζωτικών οργάνων.

      Α. Λήψη Ιατρικού Ιστορικού

        Το ιατρικό ιστορικό είναι το μονοπάτι για τη προσέγγιση μιας υποκείμενης ασυμπτωματικής νόσου. Να ξέρετε πάντα, όταν ανοίγεστε στον γιατρό σας, τότε έμμεσα του λέτε τι έχετε.

      Β. Κλινική Εξέταση

        Ο κλινικός έλεγχος, στον οποίο σας υποβάλλει ο κλινικός Ιατρός σας, βασίζεται κυρίως στην πληροφόρηση που του δώσατε από το ιατρικό ιστορικό. Για το λόγο αυτό με δυσκολία θα ανιχνεύσει υποκείμενες παθήσεις χωρίς συμπτώματα και χωρίς σωστή πληροφόρηση. Η κλινική εξέταση αποτελεί απαραίτητο συμπλήρωμα κάθε ολοκληρωμένου Προληπτικού Ελέγχου.

      Γ. Εργαστηριακές Εξετάσεις

        Περιλαμβάνει όλες εκείνες τις εργαστηριακές εξετάσεις, που ελέγχουν με τρόπο αξιόπιστο τη συνολική κατάσταση της υγείας και ειδικότερα των ζωτικών οργάνων. Ο κλινικός ιατρός είναι αυτός που θα κρίνει ποια παρακλινική εξέταση πρέπει να κάνετε για να έχει μια ολοκληρωμένη άποψη για την κατάσταση της υγείας σας και να σας προφυλάξει από μελλοντικούς κινδύνους.


Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies  για την βελτίωση της περιήγησής σας. Η επιχείρηση συμμορφώνεται με τον GDPR.